بسیجی خوش فکر با اندیشه های خدائی

» امروز

منوي كاربري

لوگوي وبلاگ

دوستان

لوگوی دوستان

پشتیبانی

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

لینک ها

ارسال برای دیگران

بسیج ، فلسفه وجودی تا بازوی حمایتی

فلسفه وجودی بسیج در ابتدای جنگ امری قابل درک و تحسین برانگیز است اما ادامه حیات این تشکل پس از یایان دوران جنگ با عراق امری تأمل برانگیز است.

این تشکل ‌اساسا مردم نهاد پس از پایان جنگ بدلیل اصرار بی مورد مسئولین وقت آن سعی در ادامه حیات داشت و برای این امر مسائل مختلف و متعددی را دستاویز فعالیت های خود قرار داد ؛ از ایجاد پست های ایست بازرسی و بررسی داشبورد خودروها بوسیله چراغ قوه ! در زمان هاشمی گرفته تا دوره رکود در دوره خاتمی و دوره همکار نیروی انتظامی در طرح امنیت اجتماعی! در دوره پربرکت احمدی نژاد!

امسال در هفته بسیج و در اقدامی بی سابقه شاهد رژه نیروهای بسیجی با تجهیزات نظامی سنگین در تهران بودیم . همچنین شاهد تبلیغات بی سابقه صدا و سیما و افزودن فلشهای رنگارنگ در مدح بسیج در کنار آرم شبکه های مختلف سیما بودیم . در کنار این ظاهرسازی ها ، سخنان نامتعارف و چهره همواره عبوس فرمانده بسیج در مراسم های مختلف و تاکید وی بر اینکه ۱۳.۵ میلیون بسیجی داریم سوالات متعددب را در ذهن هر مخاطب ایرانی ایجاد می کند.

توجه به این نکته که نحوه عضوگیری بسیج در مقاطع و نهادهای مختلف محل بسیاری از اعرابهاست! سخان غرور آمیز مسئولین بسیج را زیر علامت سؤال می برد. توجه به نکات ظریفی همچون اختصاص سهمیه برای بسیجیان در آزمونهای ورودی مقاطع تحصیلی عالی و نیز قائل شدن امتیازات متعدد در استخدام سازمانهای دولتی و نظامی ، دلیل افزایش روز افزون شمار بسیجیان را روشن می سازد!

مسئولین این تشکل در صورتی می توانستند به تعدد اعضایشان ببالند که اثبات می کردند این اعضای روزافزون تنها برای رضای خدا و خدمت به خلق خدا و دفاع از کشورشان به عضویت این تشکل در می آیند ، همانگونه که در دوران جنگ شاهد بودیم . اما در حالتی که همین آقایان برای اعضای سازمانشان امتیازات متعدد و گاها غیر قابل تصوری قائل میشوند چگونه می توانند دم از آرمان گرایی و حرکت بر مسیر فلسفه وجودی این تشکل بزنند ؟!

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 08:37مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 1 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

هیاهوی بسیار برای هیچ

جنگ ... شهید ... شهادت ... شب های عملیات ...همسر شهید ... موقعیت سوق الجیشی ... تک ... پاتک ... عملیات آفندی و پدافندی ... آژیر قرمز ... پناهگاه ... فرزند شهید ... سهمیه رزمندگان در کنکور... ناموس شهید ... اعزام به جبهه ... خونین شهر ... نبود امکانات ... عملیات سرنوشت ساز ۵۰۰ گردان ... قطعنامه ۵۹۷ ... سرباز فراری و ...

و خیلی واژه های دیگر که تا قبل از ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ در زبان محاوره ای ما نبود ... در فرهنگ لغات ما جایی نداشتند ... اصلا" نیازی به این واژگان نبود .

جنگ شد وخیلی اتفاقها افتاد ... خیلی ها همه چی شون را از دست دادندو خیلی ها به نون و نوایی رسیدند ... خیلی ها رفتند شهید شدند و خیلی ها پوستین گوسفند به تن کردند و زمینی مثل گوسفند به ترکیه رفتند ... خیلی ها جانباز شدندوصاحب همه چی شدند و خیلی ها هم جانباز شدند وهیچی نشدند ...

جنگ خیلی چیزا ازمون گرفت ... جنگ هشت ساله به اندازه هشتاد سال کشورمون را عقب برد ... ولی جنگ برامون یه فرهنگ ساخت ... جبهه ها مثل یه دانشگاه دانشجو می گرفتند وفارغ التحصیل های متفاوتی تحویل اجتماع می دادند... دانشگاه بزرگی بود ... فارغ التحصیل داشت ... مشروطی داشت ... دو ترمی داشت ... هشت ترمی هم داشت ... خیلی ها هم که اصلا" واردش نشدند... جنگ خیلی چیزا ازمون گرفت ... ولی یه فرهنگ و یه تاریخ برامون موندگارکرد ... زمان می بره تا این تاریخ ورق بخوره ...

مرز زمینی شلمچه ... همونجایی که برای وجب به وجبش آدم جون داد و شهید شد ... گفتنش و خوندنش و حتی دیدن اون مکان خیلی ساده است ... اما تصورش کمی دشواره ... بین همین یه تیکه مرز و چهار تا پرچم خیلی خونها به زمین ریخته شده تا دوباره پرچمها سر جاشون نصب بشن و با افتخار باد میونشون بوزد ... به همین سادگی ...به همین راحتی ... به همین واضحی ...

جای غریبی است شلمچه ... جنوب هم که مملو از شلمچه

جنگ جنگ تا پیروزی ... صدام بزن جا دیروزی

مامرد جنگیم ... صبح برمی گردیم

اینها نمونه هایی از بیشمار شعار هایی بود که در اوج جنگ توسط مردم فریاد زده می شد ... اولی پس از اصابت یک موشک به محله ای در بروجرد باب شد و دومی در اوج بمبارانها و موشکبارانهای تهران.

جنگ برای هر کشور و در هر مقطعی اگر چه تلخ کثیف و ناراحت کننده است اما در واقع یک آزمایش و آزمایشگاه خیلی خیلی خیلی بزرگ هم هست ...

شهر مرزی فاو کمی آنسو تر از اروند در داخل خاک عراق ... همون شهری که در عملیات والفجر ۴بصورت شگفت انگیزی تصرف شد (من اونموقع کلاس چهارم دبستان بودم ) و چندی بعد یهویی واگذار شد ... مسجد ساخته شده همراه با نماد ویژه بعد از بازپس گیری عراقی هاست و کشتی غرق شده نیز نماد عملیات ایرانی هاست که به دستور صدام ساخته شده ... نماد را دقت کنین

غروب اوند رود ... محلی که درست لحظه شروع عملیات والفجر ۴ از آنجا بوده است ... محل شروع حماسه ها ... چه راز و رمز هایی در دل داره این اروند رود ... شاید یه روز به حرف بیاد و آونقدر حرف بزنه و حرف بزنه که خیلی خیانت ها را رو کنه ... خیلی حقایق را باز گو کنه ... در مورد جنگ تحمیلی هنوز خیلی نقاط تاریک و حل نشده باقی مونده ... می شود با تحقیق و برنامه ریزی خیلی از تاریکی ها را روشن کرد ... صدا وسیمای جمهوری اسلامی با گنجیه های ارزشمندش از نظر آرشیو تصویری می تونه خیلی کمک کنه ... ولی افسوس ... شایدم وقتش نیست ... شایدم ظرفیتش نیست ...

ماشین جنگی به گل نشسته ایران یا عراق ؟ کدامیک ؟

دو کشور مسلمان و شیعه و همسایه ایران و عراق هشت سال تمام جنگیدند تا اسلام را زنده نگهدارند...

جنگ تحمیلی ایران و عراق اگر چه در ابتدا برای جلوگیری از صدور انقلاب اسلامی ایران به کشور های عربی ویا تضعیف و زمین زدن نهضت تازه تاسیس حکومت جمهوری اسلامی ایجاد شد اما به واقع هشت سال تمام جنگیدن لازم بود ؟ درهنگام جواب دادن به این سئوال نباید هیجانات انقلابی و شور و شعف مذهبی ویژه آن ایام را از نظر دور کرد ... نباید تاثیر فرهنگ و آمیزه های دینی را کتمان کرد ... خیلی جای بررسی و نقد جامعه شناسی دارد...یگانه رسانه مقتدر ملی ما همون صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران در این حوزه هم ضعیف عمل می کند و فقط تفاخر به داشتن آرشیو غنی و ارزشمندش می نماید ولی در حوزه کار کارشناسی فقط آب در هاون می کوبد ...

غبارروبی و نظافت صبحگاهی توسط یک نیروی وظیفه ... اینجا محل شهادت خالق حماسه های بستان است ... مزار دوستان و همرزمان شهید اعلم الهدی ... وقتی برات تشریح می کنن که شهید اعلم الهدی چگونه شهید شده در حالت نرمال و عادی تا یکهفته گیجی ... منگ می شی وقتی بهت میگن رزمنده های مجروح را به تانک ها می بستن وجلو می آمدن تا نیرو های ایرانی نتونن به اونها شلیک کنن یه کمی قرمز می شی ... باورش برات سخته ... حکایت ها داره این جنگ ما ... صندوقچه ای مملو از راز و رمزه ... سرت سوت می کشه وقتی توش نگاه می کنی...

البته که خدا جای حق نشسته و همواره تعادل را بر قرار می کنه ... همیشه و در همه حال تعادل سیستمهابرقرار می شه ... چند سال بعد مشابه همین جنایت های جنگی را آمریکایی ها سر عراقی ها آوردن ... یه چیزایی تو مایه های جنایت هاشون تو خرمشهر هر روز توی عراق تکرارشد .

عکس پایین هنگام غروب در موزه جنگ خرمشهراست ... هرچند موزه ای ضعیف و کم محتواست ولی فعلا" یکی از بهترین موزه های جنگی کشورمونه ...

آرامش کنونی اروند مرهون چیست ؟ ...

با تشكر از شهرام صاحب الزمانی

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 16:52مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

دینداری

دینداری

«دینداری در آخرالزمان مانند گرفتن پاره های آتش در دست است» (حضرت محمد(ص))
مولایم تو غریبی و دین از تو غریب تر. و چه سخت است تحمل این همه غربت برای کسی که تصمیم گرفته منتظر تو باشد.
چه سخت است تحمل دنیایی که بی دینی را می پسندد و دیندار را محکوم به غربت می کند. آری مؤمن در دنیا غریب است. و در این روزها مؤمنان همان عدۀ قلیلی را مانند که همراه موسی داخل کشتی نجات شدند. با این تفاوت که این روزها طوفان و موجهای مهیب و مهلک دنیا به سوی همین عدۀ قلیل می شتابد.
ای دنیا! چه بگویم از تو که به اهلت هم وفا نمی کنی. اما چقدر کمند آنهایی که از تشنگی می میرند ولی سراب تو را نمی پسندند.
حق داری اگر اینگونه با ابهت و قدرت با مؤمنانی که به دنبال آخرتند می جنگی، چون خود ما انسانها به تو بها داده ایم. مخصوصا این روزها ارزش و بهایت بالا گرفته. حق داری اگر با عده ای قلیل بجنگی که اکثریت یار توأند. حتی خیلی از آنهایی که لاف آخرت را می زنند با تو پیمان اخوت بسته اند. خیلی هایشان عهد بسته اند که هر جا حرف از سود و زیان تو شد، حتی به بهای فروختن آخرت، حتی به بهای نادیده گرفتن بهشت و آتش جهنم، از تو جانبداری کنند.
اما ای دنیا، از این همه توجه به خود مغرور نشو، که محبوبیتت چندان پایدار نیست. دیری نمی پاید که تو و اهلت نابود می شوید و آن قلیل مردمانی که تو بنای ناسازگاری را با آنها گذاشتی وارثان زمین می شوند. آنگاه دیگر حسرت سودی ندارد.

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 06:22مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 3 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

هر جا که هستی حاضری ، از دور در ما ناظری

هر جا که هستی حاضری ، از دور در ما ناظری

رواق منظر چشم من آشیانه ی توست

کرم نما و فرود آ ، که خانه خانه ی توست

کسـی که محـبت دارد صبـور است و مهربـان . حسود نیسـت و به کسی رشک نمی برد . مغرور نیست و هیچگاه خودستایی نمی کند . به دیگران بدی نمی کند . خـود خواه نیست و باعث رنــجش کسی نمی شود .

کسی که مـحبت دارد پــرتوقّع نیست ، و از دیگران انتظار بـی جا ندارد . عصبــی و زود رنـج نیست و کـیـنه به دل نـمی گیرد . هرگز از بـی انصافی و بـی عدالتـی خوشـحال نمی شود ، بلکه از پیروز شدن راستی شـاد می گردد .

اگر کسی را دوست بدارید ، به هر قیمتی که باشد به او وفادار می مانید . همیشه سخنان او را باور می کنید . سعادت او را می خواهید و از او دفـاع می کنید ...

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 06:06مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

بوی خوش وصل

بوی خوش وصل

ای پادشه خوبان ، داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد ، وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند
دریاب ضعیفان را ، در وقت توانایی

دیشب گله ی زلفش با باد همی کردم
گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند
این است حریف ای دل ، تا باد نپیمایی

مشتاقی و رنجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد ، پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود ، آن شاهد هر جایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست
شمشاد خرامان کن ، تا باغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی
ای یاد توام مونس ، در گوشه ی تنهایی

در دایره ی قسمت ، ما نقطه ی تسلیمیم
لطف آن چه تو اندیشی ، حکم آن چه تو فرمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست
کفرست در این مذهب ، خودبینی و خودرایی

زین دایره ی مینا خونین جگرم ، می ده
تا حل کنم این مشکل ، در ساغر مینایی

حافظ شب هجران شد ، بوی خوش وصل آمد
شادیت مبارک باد ، ای عاشق شیدایی

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 05:56مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

پيامكي از ديار فراموش‌شده شلمچه

پيامكي از ديار فراموش‌شده شلمچه

قسمت اول

هرچند بيش از 25 تن از دوستانم را از دست داده بودم، اما توانسته بوديم به همه اهدافي كه براي عمليات غرورآفرين كربلاي پنج تعيين شده بود، دست يابيم. پس از چند شبانه روز نبرد سخت و تثبيت خط، بايد به عقب برگرديم و نيروهاي تازه نفس جايگزين ما شوند. پاسي از نيمه شب گذشته بود كه در يك چشم به هم زدن در يك صف قرار گرفتيم و حركت كرديم. در ميان تير و تركش‌هايي كه از زمين و هواي شلمچه مي‌باريد، به ناگاه تيري به بازو و تيري به پهلوي چپم خورد. سريع من را سوار بر جيپي كهك تفنگ 106 ميليمتري روي آن سوار بود، كرده و پس از ساعتي، خود را در يك بيمارستان صحرايي يافتم، پزشك معالج، با لحني مهربانانه گفت: بسيجي چند سالته؟ گفتم: هي...!
پس از لختي سكوتِ دو طرفه و در حالي كه از درد به خودم مي‌پيچيدم و به دست‌هاي پرستاري كه داشت وسايل دوختن پهلويم را براي پزشك آماده مي‌كرد، چشم دوخته بودم، گفت: هي چيه؟ سال شمسي، قمري يا سال جديدي اختراع كردي؟
درد و خنده را به هم آميختم و گفتم: شانزده ـ هفده.
گفت: شانزده ـ هفده سال يا ماه؟ اصلا چرا رنگت پريده؟ از يك مرمي كوچك كلاشينكف ترسيدي؟
گفتم: آقاي دكتر! واقعا حالا موقع شوخيه؟ بابا حالا موقع اين سؤال‌هاست؟! يه كاري بكن درد پهلوم بيفته.
گفت: درد چيه؟ بسيجي و درد؟ الهي دردت بخوره توي قلب دشمن.
برخورد مهربانانه و شوخ طبعي آن پزشك ميانسال و مجادله من با او كه از فرط بي خوابي و خستگي چشم‌هايش را به سختي باز نگه داشته بود و نگاه به مجروحاني كه وضعشان به مراتب بدتر از من بود و به هيچ روي با من قابل مقايسه نبودند، دردم را تسكين مي‌داد. حتي وقتي كه روز بعد به بيمارستان شهيد بقايي اهواز و از آنجا با هواپيمايي كه دويست، سيصد مجروح جور واجور داخل آن بودند، به بيمارستاني در تبريز منتقل شدم و وضعيت خودم را با آنها مقايسه كردم، به كلي درد و جراحت خود را فراموش كردم.
مجروحي كه دست و پايش قطع شده بود، آن يكي كه معلوم بود فك پايينش با تركشي بر زمين شلمچه جا مانده و همه صورتش باند پيچي شده بود، و از همه سخت‌تر، آن دو نفري كه تركش به جاي حساس بدنشان نشسته و راه دفع ادرارشان را بسته بود، آنچنان فريادي زدند كه صداي موتور هواپيما هنگام برخاستن از زمين در ميان فريادشان گم شد، و داد و آخ و واخِ همه مجروحان ناگهان قطع شد. زماني كه پزشك بالاي سرشان آمد و با وسيله‌اي مخصوص، راه دفع ادرارشان را باز كرد.
آري، هم در آن هواپيما و هم در آن بيمارستان صحرايي با ديدن آن صحنه‌ها، دردم را فراموش كردم.
در بيمارستان صحرايي آن پزشك مهربان، با طم‍أنينه تير را از پهلويم بيرون كشيد و گفت: آها ا ا ن، بيا اين هم ميهمان ناخوانده ‌كه توي پهلوت جا خوش كرده بود.
سپس آن را همراه تكه زيرپوشم كه به ته آن چسبيده بود، لاي يك باند پارچه‌اي پيچاند و گذاشت توي جيب بادگيرم و گفت: اين را با خودت داشته باش،‌بعد كه بابا شدي، به بچه‌هات نشون بده و بگو با چه شجاعتي توي شلمچه جنگيديم، در آينده وقتي بچه‌ها اين را ببيند مي‌فهمند شلمچه يعني چه.
اكنون بيش از بيست سال از آن ماجرا مي‌گذرد. آن تير را هنوز با خودم دارم با همان تكه كوچك از زيرپوشم كه خون‌هايش ديگر رنگ خون ندارد و به فلز و پارچه زنگ زده بيشتر شبيهند تا تير و خون و پارچه.
هر وقت هواي شلمچه به سرم مي‌زند، آن تير را كه حسابي لاي همان باند پارچه‌اي پيچيده شده، مي‌آورم و از خاطرات آن روزها براي بچه‌ها تعريف مي‌كنم و همه خاطرات برايم تازه مي‌شود.
اما واقعيت آن است كه نه آن تير و نه قلم و بيان من تا كنون نتوانسته آنچه در خط شلمچه گذشت را براي بچه‌ها بازآفريني كند.
براي همين امسال پيش از عيد، با بچه‌ها قرار گذاشتيم در ايام نوروز سال 87 از شلمچه بازديد كنيم.
هشتم فروردين به راه افتاديم. نخست وارد اميديه شديم، جاده اميديه تا ماهشهر گرد و غبار كه چه عرض كنم، توفان شديدي وزيدن گرفته بود، ‌تا جايي كه مجبور شدم براي دقايقي كنار جاده بايستم تا جاده آشكار شود.
به ماهشهر كه رسيديم، نماز مغرب و عشا را در يكي از مساجد شهر خوانديم. از بغل دستي‌ام پرسيدم تا حالا شلمچه رفته‌اي؟ گفت: يك بار، ولي اگر قصد رفتن داري، امشب نرو!
گفتم: چرا؟ گفت: براي اينكه گرد و غبار جاده را گرفته و مي‌گويند پليس راه نيز به خاطر حفظ سلامت مسافران از رفت‌وآمد خودروها جلوگيري مي‌كند.
چون خسته هم بودم، ديگر از كسي وضعيت جاده و حقيقت ماجرا را جويا نشدم، گفتم انگار توفيق اجباري نصيب شد كه شبي را هم در ماهشهر بمانيم.
نيم ساعتي داخل شهر به دنبال راهنماي مسافران نوروزي كه معمولا در همه شهرها هستند، گشتيم، ولي كسي را نديدم. يكي از اهالي آدرس آموزش و پرورش را براي اسكان مسافران نوروزي داد، به آنجا رفتم و از كسي كه در اتاقك ورودي اداره مستقر بود، جايي براي ماندن طلب كردم.
گفت: مدارس را براي اين كار خالي كرده‌ايم. گفتم: چادر داريم و مي‌خواهيم شب را در فضايي باز بمانيم، گفت: بهترين جا، ‌پارك روبه‌روي نيروي انتظامي است، ‌راستي، اگر بچه كوچك داري مواظبش باش! گفتم چرا؟ گفت: چند شب پيش،‌ بچه يكي از مسافران در فاضلاب شهر افتاد و متأسفانه فوت شد!
پرسان پرسان به راه افتاديم، در حين گشتن در شهر، يكي دو پارك تر و تميز كه با چراغ‌هاي آبي و سبز رنگ با فضايي دلكش،‌ روح آدم را نوازش مي‌دادند ديديدم. گفتم: به به، چه جاي دلنوازي براي بيتوته پيدا كرديم! ‌اما هر چه چشم دوختم، نه چادري و نه هيچ جنبد‌ اي در زير درختاني كه باد شديد،‌برگهايشان را تا نزديك زمين شانه مي‌زد، نديدم و دانستم اين پارك، آن پاركي نيست كه آدرسش را گرفته‌ام.
اما بالاخره به پارك مورد نظر رسيديم،‌پارك كه چه عرض كنم از ماشين كه پياده شديم، بوي تعفن و گندِ تندي به مشاممان خورد. وارد پارك شديم و از لابلاي مسافران و انبوه چادرهاي شخصي، هرچه بيشتر از جاده فاصله مي‌گرفتيم و در عرض پارك جلو مي‌رفتيم، بوي تعفن بيشتر مي‌شد.
به پايان عرض پارك رسيديم. بو، آنچنان مشمئز كننده بود كه احساس كردم نفس كشيدن برايم دشوار است! به پايين نگاه كردم. ديدم جلوي پايم موش‌ها در حال رژه رفتن و در انبوهي از زباله و آب‌هاي كثيف كه احتمالا فاضلاب شهري در آن جريان داشت، در حركتند.
به سرعت بيرون شدم و بار و بنه را دوباره داخل ماشين گذاشته، آدرس جايي ديگر را گرفتيم. جايي نزديك يكي از ترمينال‌هاي شهر را حواله دادند. به آنجا رفتيم. خبري از چادر نبود صاحب مغازه‌اي در ترمينال گفت: قبلا پشت همينجا چادر زده بودند، ولي همه را جمع كرده‌اند. بهترين جا براي ماندن شبانه، يا مدارس است يا همانجايي كه ما تازه از آن برگشته بوديم، گفتم: چرا آنجا؟ گفت: براي اينكه آنجا امن است.
دوباره به همان پارك برگشتيم، باد هم به شدت مي‌وزيد.
اين بار، آقايي خنده‌رو جلو آمد و خود را متصدي اسكان مسافران نوروزي در آن پارك معرفي كرده گفت: دنبال جا مي‌گرديد؟ گفتم: آري، جايي را نشان داد و گفت: اينجا خوب است. گفتم ولي با اين بو چگونه شب را به صبح برسانيم؟ گفت: به هر حال اينجا براي مسافران آماده شده است. حتما تو هم عازم شلمچه‌اي؟ گفتم: بلي، در حين صحبت با او، چشمم به چند چادر برزنتي بزرگ كه همه خالي بودند، افتاد و چشم آن راهنما نيز به چادري كه در دست من بود.
گفتم: مي‌شود امشب را در يكي از اين چادرها بمانيم؟ گفت: نه! اينها مال كساني است كه چادر همراه ندارند. [در دلم گفتم: اي كاش چادر را از ماشين بيرون نياورده بودم]. گفتم: نزديك نيمه شب است و اين چادرها هم خالي است و امشب هم شبي استثنايي است، اين باد چادر كوچك ما را با خود مي‌برد. گفت: به هر حال، براي من مسئوليت دارد. هرچند از شنيدن پاسخ منفي او ناراحت شدم، ولي در دل به مسئوليت شناسي و گردن نهادن به وظيفه‌اي كه برايش مقرر كرده‌‌اند، آفرين گفتم.
چادر را باز كرده، داخل آن شديم. از شدت باد، هر كداممان گوشه‌اي از چادر كه نزديك بود در هوا به پرواز درايد چسبيديم.
براي صرف شام آماده مي‌شديم كه يكي از پشت چادر گفت: يا الله، يا الله، آقا يك لحظه تشريف بياوريد بيرون!
بيرون آمدم و گفتم: چي شده؟ گفت: اگر اينجا اذيت مي‌شويد، مي‌توانيد برويد داخل آن چادر‌ها، زدم پشت شونه‌اش و گفتم: چي شد از نظرت برگشتي؟ گفت: ظاهرت مي‌گويد آدم با شخصيتي باشي، زدم زير خنده و گفتم: از كجا به اين كشف رسيدي؟ گفت: از ظاهرت. گفتم: مگر ظاهرم چه جور است؟ گفت: از ريشي كه گذاشته‌اي!
گفتم: جل الخالق! يعني هركس ريش ندارد...؟ اولا شما واقعا لطف داري و از مرحمت شما سپاسگزارم، ولي همه اين جوان‌هايي كه اينجا مي‌آيند و عازم شلمچه‌اند و حتي صورت خود را چهار تيغه كرده‌اند، هم از من با شخصيت‌ترند و هم براي اظهار محبيت و دلجويي از من سزاوارتر. حالا كه اينجور گفتي، اگر داخل ماشين هم بخوابم، داخل آن چادرها نمي‌روم. تو را خدا مبادا اينجوري روي خلق الله قضاوت كني!؟
او كه معلوم بود مردي نجيب و با فرهنگ است، از حرفي كه گويا براي دلخوشي من و ترحم بر چادر محقر و كوچكمان زده بود، پشيمان شد و گفت: شوخي كردم، قصد من خدمت بود، به هرحال، اگر چادر خواستي، هر كدامشان را كه خواستي مال خودت.

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 02:57مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

پيامكي از ديار فراموش‌شده شلمچه

پيامكي از ديار فراموش‌شده شلمچه

قسمت دوم و پاياني

از او تشكر كرده، خداحافظي كردم و داخل چادر تاريكمان مشغول خوردن غذاي نيم پخت كه حسابي مزه گرد و خاك هم گرفته بود، شديم.
پس از صرف شام از چند نفر كه چادر زده بودند، مقصدشان را پرسيدم. همگي عازم شلمچه و مناطق جنگي جنوب بودند.
بچه‌ها خوابيدند، اما من كه بيرون چادر دراز كشيده بودم، از بوي نامطبوع پارك خوابم نمي‌برد و هر لحظه احساس مي‌كردم، الان است كه موشي مشغول جويدن جوراب‌هايم شود. به داخل ماشين رفتم، صندلي را خواباندم و همانجا دراز كشيدم.
فردا پس از خواندن نماز صبح و كمي استراحت، بار و بنه را جمع كرده و براي خوردن صبحانه دنبال جايي مناسب روانه شديم؛ جايي كه اگر خبر از بوي سرسبزي و خرميِ جنوب كشور، آن هم در فصل بهار نيست، دست كم بدون بوي لجنـزار و... باشد.
صبحانه را وسط يكي از بلوارهاي شهر خورديم و پس از رفع عيبي كه براي وسيله نقليه پيش آمده بود، به سوي شلمچه حركت كرديم.

[ادامه مطلب]

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 06:07مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 1 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

نیروی انقلابی کیست؟

( آرمان خواهی )

دینی شوند تا جامعه دینی گردد و ...؟ شناخت انقلاب: یک نیروی انقلابی در درجه اول دل سپرده انقلاب اسلامی و آرمانهای آن است و به آن بعنوان حرکتی بزرگ و الهی می نگرد که رویکرد انسان عصر جدید به سوی نور را آغاز کرد و اینک تنها گفتمانی است که راه صحیح را برای بشریت به ارمغان آورده است. شناخت این پدیده، اثرات، مبانی، شاخصها و فرصتهایش وظیفه اول این فرد است. باور عمیق دینی: شناخت انسانی توحیدی عمیق و نگرش معرفتی صحیح به اسلام ناب و فهم تمایزات آن با اسلام های آمریکایی نیاز اصلی و اساسی یک نیروی انقلابی است تا راه جهانیان به سوی ابدیتی روشن را به درستی هموار سازد. شناخت روز: داشتن شناخت لازم از جریانات و شرایط موجود در کشور، منطقه و جهان برای بروز عکس العمل مناسب و به موقع برای هر نیروی انقلابی ضروری است.

براستی جامعه انقلابی که "باید همه افرادش بسیجی باشند" یعنی چه؟ آیا انقلابی گری در دانشگاه و حوزه قابل پیگیری است یا در کارگری و کاسبی و معلمی و ارتشی و کارمندی و... هم شدنی است؟ اصلا انقلابی گری یعنی چه و نیروی انقلابی کیست؟

پاسخ صحیح به این سوال تا حدود زیادی مشکل آنانی را که مانده اند تا به کدام عرصه وارد شوند تا انقلاب را یاری رسانند و تکلیف شرعی خود را انجام دهند حل خواهد کرد و ان شاء الله حرکتشان باری را بر خواهد داشت و الگویی را ارائه خواهد داد، خواه در فیزیک هسته ای، خواه در تعلیم دانش آموزان، خواه در منبر و خطابه و خواه . . .

اصلا چه نیکوست پرسیده شود که کشور ما امروز در کدام عرصه نیازمند نیست و دستش خالی نیست؟! و آیا دینی شدن جامعه به روحانیون خوبش است یا دکتر و بنا و کارگر و معلم خوب هم می خواهد و اقتصاد و فرهنگ و نظامی گری و سیاست و ... باید همگی دینی شوند تا جامعه دینی گردد و ...؟

شناخت انقلاب: یک نیروی انقلابی در درجه اول دل سپرده انقلاب اسلامی و آرمانهای آن است و به آن بعنوان حرکتی بزرگ و الهی می نگرد که رویکرد انسان عصر جدید به سوی نور را آغاز کرد و اینک تنها گفتمانی است که راه صحیح را برای بشریت به ارمغان آورده است. شناخت این پدیده، اثرات، مبانی، شاخصها و فرصتهایش وظیفه اول این فرد است.

باور عمیق دینی: شناخت انسانی توحیدی عمیق و نگرش معرفتی صحیح به اسلام ناب و فهم تمایزات آن با اسلام های آمریکایی نیاز اصلی و اساسی یک نیروی انقلابی است تا راه جهانیان به سوی ابدیتی روشن را به درستی هموار سازد.

شناخت روز: داشتن شناخت لازم از جریانات و شرایط موجود در کشور، منطقه و جهان برای بروز عکس العمل مناسب و به موقع برای هر نیروی انقلابی ضروری است.

بصیرت کاری: شناخت نیاز جهان،کشور و مردم در زمینه و موضوع کاری نیروی انقلابی از ضروریات حرکت وی است که در نهایت به برداشتن باری از دوش انقلاب جهانی اسلام و نیازهای مبتلا به آن در عرصه های مختلف منجر می گردد.

تلاش شبانه روزی: آرمان های بلند و جهانی نیروی انقلابی وی را انسانی کم مصرف و پرتلاش می سازد که همه عمر خویش را وقف ارزشهای اصیل انسانی الهی مطلوب خویش می سازد و برای ساختن جهانی بر اساس فطرت مهیا می کند.

اخلاص: جهت و رنگ و بوی الهی نیروی انقلابی ویژگی ممیزه مهم وی از سایر جریانات انقلابی و عملگرای غیردینی و غیرالهی است، این فرد هر حرکتش را به نیت قرب الهی و برای رضایت وی انجام می دهد و از همین روست که نتیجه هر چه باشد او برنده کار است و خستگی ها و آزارها ، صبر را از او دور نمی سازد و امیدش را کم نمی کند.

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 03:00مربوط به : فرهنگ بسیجی عاشق

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

..: آخرین ارسال ها :..

First link Second link Third link